Karakoç’u hep rahmetli dedeme benzetirim. Bıyıkları, saçları, yüzündeki kırışıklıklar ve en önemlisi de o çok az şahit olduğumuz gülüşüyle. Dedem güldüğünde de o küçücük yaşlarımdan itibaren, huzurla ve ümitle dolardı yüreğim. Ben de gülerdim onunla, onun neye güldüğünün hiçbir önemi yoktu benim için. Gülmüştü işte, içten ve candan gülmüştü. Benim olurdu dünyalar, uzun uzun izlerdim gülüşünü. Gururla gülerdi bazen, mahalledeki akranları yani o yaşlı cami cemaati benim hakkımda ufak da olsa  güzel bir söz söylediği zaman. Nasıl gülmesin. Mahalledeki arkadaşlarım itlik serserilik peşindeyken ben dedemin elinden tutar beş vakit camileri doldururdum küçücük halimle. Şimdiki gibi değildim yani hem küçücüktüm hem de koltuğunun altına sığınabileceğim biri vardı ömrümde. Dedemdi.

Dedemi 2016’da kaybettik. Ölmeden önce son akşam beni aramış ama açamamıştım telefonunu. “Sonra dönerim” demiştim. Dönemedim. Sabahına haberini aldım. Üniversitedeydim. Dedemin yerini 16 Kasım 2021’e kadar hep Karakoç doldurdu. Şiirinin, edebiyatının, politikasının ötesinde, benim için bıyıkları, saçları, yüzündeki kırışıklıklar ve en önemlisi gülüşüyle vardı Karakoç. Onun nadirattan da olsa gülen bir fotoğrafına rast gelmek en büyük mutluluğuydu genç yaşımın. En son İstanbul Üniversitesi’nden gelenlerle fotoğraf çektirmişti. Gülüyordu. O güldü, ömrüm güldü. O güldü, çocukluğum güldü. O güldü, Türkiye güldü.

Güldüğü fotoğraflar, sosyal medyada yayılınca anladım, nasıl hasretmişiz bir büyük şairin gülüşüne. Çağdaşımız bir sahabenin gülüşüne tanıklık ettik sanki. Sanki Ali’nin, sanki Hamza’nın gülüşüydü o. Edebiyatımızdan siyasetimize kadar bir büyük umut kapladı içimizi. Bir kez daha hatırladık, Karakoç ile aynı çağdayız, Karakoç ile aynı şehirdeyiz; Karakoç gibi şiirler yazıyoruz biz de. Onun gülüşüne sığındık adeta, gölgesine… Emniyetli bir alandı Karakoç’un varlığını bilmek, yaşanan onca şeye rağmen; siyasetin ve edebiyat ortamının onca pisliğine rağmen gülmesi (öyle samimi gülmesi) bir umuttu hepimiz için, “daha her şey bitmedi” demekti. O yaşına ve uzunca süren dünya sürgününe rağmen Karakoç gülüyorsa, vardır bir bildiği dedik. İşaret fişeğiydi Karakoç’un gülüşü. Ruhumuzla, bedenimizle, fikirlerimizle bizleri umuda ve ayaklanmaya davet ediyordu.

***

Bırakın bu yazı duygusal olsun. Bırakın mübalağa edelim. Bırakın romantik olsun hatta. Türk şiirinin bir yarısını toprağa verdik Kasım 2021’de. Bütün bir Avrupa şiirinin zirvesi olan İkinci Yeni’nin Cemal Süreya ile kurucusu ve son temsilcisiydi. Kurucusu olduğu İkinci Yeni ile artık tam anlamıyla “mektep” ile ilişiğimizi kesmiştik. Bu yüzden Karakoç’tan sonra şiir yazan  her şair (evet her şair) Türkçesini biraz da ona borçludur.

Karakoç, bir kedinin karşıdan karşıya geçme bilgisi üzerine düşünmemizi istemişti. Kendi de bir ömür bunun üzere yaşadı. Bir kedinin  karşıdan karşıya geçme bilgisi üzerine düşünmek, zamanı dondurmaktan anlamına geliyordu. Zamanı dondurmak. Belki de bütün bir Karakoç külliyatını bununla açıklayabiliriz. Karakoç, hepimizin, ömrümüzü bir avuç paraya(maaşa) ipotek ettirdiğimiz bir ülkede, bir hız çağında zamanı dondurmuş ve bir kedinin karşıdan karşıya geçişini izlemişti. Bugün hiçbirimizin durup da bir kedinin karşıdan karşıya geçmesini izleyecek vaktimiz yok. Yetişmemiz gereken bir ofisimiz, trenimiz, otobüsümüz, vapurumuz var. Bugünkü kadar olmasa da belki Karakoç'un bu şiiri yazdığı yıllarda da vakti yoktu insanların. İşte Karakoç daha o zaman dondurmuştu zamanı.

***

Karakoç gülüşü, şiirleri, fikirleri ve yaşadığı “sivil” hayatıyla, Türk şiiri var olduğu müddetçe, Türkçe var olduğu müddetçe -yani dünyanın o son gününe kadar- sığınabileceğimiz bir liman olacak bizlere. Tıpkı Kemal Tahir gibi, tıpkı Attilâ İlhan gibi. Geriye sadece, benim gibi, onu dünya gözüyle bir kez olsun görememiş talihsizlerin pişmanlığı ve hüznü kalacak.