Oldum olası korkarım köpeklerden. Çocukluğumda yaşadığım bir an, yıllar geçmesine rağmen hala beni onlara yakınlaştıramadı. Korku da sevgi de insanların kalbine, beynine işler. Ya o sevgiyle ya da o korkuyla büyürsünüz. Hayatın gerçekleridir bunlar. Hiçbir güç seni gerçeklerden ve yaşadıklarından arındıramaz.

     Henüz altı yedi yaşlarında bir çocuktum. Kuzenim olan, benden yaşça çok büyük ve abi dediğim amcamın oğlu bizim evde kalıyordu. Aslında okul hayatı bitmiş, öğretmen olmayı bekliyordu. O zamanda ilçemizin belediye başkanının kızı ile nişanlılardı. Yalnız Anadolu adetleri gereği, evlenmeden hiçbir kız nişanlısıyla buluşamaz ve görüşemezdi. Ancak mektupla yazışarak konuşma şansları vardı. Çünkü o yıllar telefon vb. araç-gereç de yoktu. Abim ne yapsın ki? Bir şekilde nişanlısı ile de iletişim kurmak istiyordu. İşte o zamanın modası mektuplaşma yöntemini çocuklar üzerinden yürütebiliyorlardı. Bu yöntemi daha sonra bende farklı şekilde kendim için kullanmıştım. Hani çok eski zamanlarda devlet işleri için eğitilmiş posta güvercinleri kullanılırdı ya, evet işte iletişim tam da o modeldi. Güvercin yerine çocuklar vardı. Mektup postacısı beni seçmişti abim. Ben, abimin verdiği mektubu alıyor, yengemin evine gidiyordum. Evde de kimseye hissettirmeden vermen gerekirdi mektubu. Yakalanırsan devlet sırrı açığa çıkar gibi itinayla yerine ulaştırmak önemliydi. Aslında herkes senin o eve neden gelmiş olduğunu biliyordu ama yine de bilmezmiş gibi davranırlardı.

     Yengemlerin şöyle minicik kaniş bir bahçe köpekleri vardı. Aslında çok mu çok sevimli sevimli bir köpekti. Tam da beni baldırımdan ısırdığı ana kadar. Neyse bir gün yine mektup teslimi yapmak için yengemlerin evinin bahçesine girdiğim anda olanlar oldu. Kaniş köpek sanırım beni görünce sevinmiş olacak ki, üzerime doğru koşmaya başladı. Onun o hızla üzerime geldiğini görünce çocukluk refleksi ve korkusuyla eve doğru koşmaya başladım. Ama kaniş köpek benden daha hızlı tabi ki! Beni durdurmak isteğiyle mi, evi korumak isteğiyle mi anlayamadığım bir durumdan üzerime atıldı ve beni baldırımdan ısırdı. Sesi duyan ev halkı hemen koşarak bahçeye çıktılar ve beni içeri aldılar. Yengemin abisi alaycı bir sırıtmayla bana baktı ve ‘’ aaa postacımızı kaniş mi ısırdı ?’’  diyerek söylendi. Yıllar geçmesine rağmen o alaycı ve suratı hala gözümün önünden gitmiyor. Neyse durum böyle uzayıp gidiyor. O günden sonra köpeklerden hep korkar oldum ve korkum hala devam ediyor. O olaydan birkaç yıl sonra rahmetli babam bu kez bizim bahçeyi korusun diye, Aloş adında kocaman bir köpek aldı. Köpeğimiz hep bağlı olurdu. Ancak, akşamları tüm bahçeyi dolaşsın diye bağından açar serbest bırakır, kimseye zarar vermesin diye sabah tekrar bağlardı. Ben bizim o kendi köpeğimize bile korkudan yaklaşamazdım. Köpeğe yal verilecekse uzaktan atar kaçardım. Ya da farklı bir yemek verilecekse bir metre uzağından atardım.  Hâlbuki köpekler insanlara en sadık hayvanlardan birisidir. Hele sahiplerine canını yakmadığın sürece havlamazlar bile. Ama gel gör ki ‘’korku cana kefalettir ya’’ yerleşti mi bir daha kolay kolay dışarı çıkmazmış. İşte benimki de öyle bir şey.

     Şimdilerde mahalle halkının bir bölümünün, daha doğrusu yakın olan insanların yürüyüş, spor ve sohbet yaptıkları bir park var. İstanbul Büyükşehir Belediyesi yapmıştı. E-5 otoyolu kıyısında yemyeşil ve çeşitli ağaçlarla kaplı bir alan. İçerisinde de çok güzel bir yürüyüş yolu vardır. Zaman zaman oraya iner yürüyüşümüzü yapar evimize döneriz.

-Orası bir huzur alanıdır: İnsanlar oraya iner, yemyeşil çimlerin üzerinde oturur çevreyi seyreder. Kafasını dağıtır ya da toplar. Yani kısaca huzur bulurlar.                                                                                                           

-Orası bir eğlence merkezidir: Bir takım insanlar çeşitli yiyecek ve içeceklerini getirir, sandalye ya da taburelerini açar çember oluşturur grup halinde şarkı türküler söyleyerek eğlenmeye çalışırlar.                                                                                                                    

-Orası bir hayvan barınağıdır: Toprak altındaki solucanından- kurdundan, toprak üstündeki kedisine-köpeğine, gökte uçan kuşuna kadar hepsini bağrına basar. Çünkü o hayvanların tamamı oradan beslenir, nefeslenir, gölgelenir ve sevgi görürler.                                                                                                           

-Orası bir kafedir: Evi yakın olan insanlar halı ya da kilimlerini açar, getirdikleri çayı, kahvesi, meyvesi ya da yemeği ne varsa orada yer içerler. Çoluk çocukları koşar oynar, bisiklet biner, hayvanları severler.                                                                                                                                   

-Orası spor salonudur: Belediyenin yerleştirdiği onlarca spor aletleri vardır. İnsanlar onların her birini sırasıyla kullanmaya çalışırlar.                                                                                                                       

-Orası bir yürüyüş parkurudur: Özel yürüyüş yolunda kadın, erkek, genç, yaşlı, çoluk, çocuk korkmadan çekinmeden yürüyüşlerini rahatça yaparlar.                                                                                                              

-Orası bir nefes alma yeri, oksijen kaynağıdır: Birçok insan hiçbir şey yapmaz, sadece orada çimlerde oturur çevreyi seyreder, nefes alır. Çam ağaçlarının yaymış olduğu oksijeni depolarlar.

     Şimdi gelelim asıl konuya ve o parkın sürekli müşterilerine, yani köpeklerine. Aslında orada beş altı tane kulağı küpeli, yani veteriner kontrollü köpekler var. Hepsi de birbirinden güzel, sevimli ve cana yakın. Hani demiştim ya ben çok korkarım köpeklerden diye. Evet, o korkum bu köpekleri görünce de devam ediyor. Köpek yanımdan geçtiğinde bile tüylerim diken diken oluyor. Sanırım o korkuyu yaşayan sadece ben değilim. Benim dışımda da korkan birçok insan olduğunu fark ettim. Çünkü yürüyüş yolundayken köpekte ritmik olarak sana ayak uydurmaya çalışarak yanında yürümek istiyor. Daha köpek sana yönelmeden en az beş metre öteden çimlerin üzerinden dolaşan insanlar görüyorum. Ben her ne kadar erkekliğe laf getirmeden yanından geçsem de hep içim ürperiyor. Bu gün yine yürüyüş parkurunda yürürken sevimli biraz kahverengi alaca benekli parkın müdavimi köpek takıldı yanıma. Ben bir yandan korkar ve sıkıştığında tabana kuvvet kaçacak halde yürürken o masum köpeğin adımlarını bana uydurmaya çalışır olduğunu fark ettim. Belki birçok insanın gösteremeyeceği bir refleksi göstermeye çalışarak benimle uygun adım yürümeye gayret ediyordu. Bir yandan göz ucumla onu ve hareketlerini izlemeye çalışıyor, bir yandan da yürüyüşümü ısırılmadan tamamlama gayretini göstermeye çalışıyordum. Ben biraz yavaş adımlarla yürümeye çalışırken onun hızlandığını fark ettim. Birkaç metre ileride bir kadın yürüyüş yoluna girecekti. Onu görmüş olacak ki hızlandı ve kadının yanında durdu. Kadın hiç tereddüt etmeden hemen başını okşamaya başladı. Kadın başını okşadıkça o da kadına sürtünmeye başladı. Belli ki ilgi ve sevgi onu mutlu etmişti. Tabi ne yapsın ki benim gibi korkak ve tırsak bir adamı. Ne sevgi gösterebiliyor, ne de şefkatle dokunarak bir kelime edemiyordum sonuçta.

     Şunu anlıyor insan; şiddetten şiddet, sevgiden de sevgi doğar. Özellikle hayvanlar bence insanlardan daha akıllı, daha zeki ve daha sempatikler. Yeter ki onlara gereken ilgiyi gösterin. İnsanların olduğu gibi doğada var her canlının yaşama hakkı olduğunu, sevmek ve sevilmenin de her canlının hakkı olduğunu unutmamak gerek. Bu hikâyeden çıkaracağımız sonuç; korkuları yenmek için korkuların üzerine gitmek gerek. Korku yerine sevgi ve sempatiyi barındırmak gerek. Ön yargılarla davranmamak gerek. Ön yargılarımızı yıktığımız zaman, her şeyin normale döndüğünü, huzurun ve mutluluğun geldiğini göreceğiz.

-------------------------------------------------

I'm afraid of dogs. A moment when I was a child, despite the years passed, still has not brought me closer to them. Fear and love work in people's hearts and brains. You grow up with love or fear. These are the realities of life. No power can purify you from the truth and what you've been through.

     I was just a kid about six or seven. My uncle's son, who is my cousin, is older than me and I call his older brother. In fact, his school life was over, waiting to be a teacher. At that time they were engaged to the daughter of the mayor of our district. However, according to Anatolian customs, no girl could not meet and meet with her fiancé. However, they had the chance to speak by letter. Because those years, phone and so on. there was no equipment. What would my brother do? Somehow he wanted to communicate with his fiancé. At that time, they were able to carry out the fashion of correspondence through children. Then I used this method for myself in a different way. You know, in the very old days, postal pigeons trained for government jobs were used, yes, that was exactly the model of communication. There were kids instead of pigeons. The mailman picked me. I was taking the letter from my brother and going to my aunt's house. You should've given it to someone without making them feel at home. If you were caught, it was important to diligently deliver the state secret as it was revealed. In fact, everyone knew why you came to that house, but they pretended not to.

     My sister-in-law had a little poodle garden dog. It was actually a very cute adorable dog. Right from the moment he bit me in the thigh. Anyway, the day I entered the garden of my sister-in-law's house to deliver the letters again, what happened. I think the poodle will be glad to see me, and he's running towards me. When he saw that he was coming at me quickly, I started to run home with his childhood reflex and fear. But the poodle is faster than I am! He threw me over a situation I didn't understand whether he wanted to stop me or want to protect the house, and he bit me in the thigh. Hearing the sound, the household members immediately ran to the garden and let me in. My sister-in-law's brother looked at me with a wry grin and said, ’Did he, uh, bite our mailman poodle? Söyl Even after years, his sarcastic face is still in my sight. Anyway, the situation goes on and on. Since then, I've always been afraid of dogs, and my fear still continues. A few years later, my late father bought a huge dog named Alosh, this time to protect our garden. Our dog was always tied up. However, in the evening, he would open the vineyard to walk around the whole garden, release it, and tie it again in the morning to prevent any harm. I couldn't even get close to our own dog. If the dog was going to be yelled, I'd throw away. Or I would throw it a meter away if it was a different meal. However, dogs are one of the most loyal animals. They won't even bark unless you hurt your owners. But when it comes to fear, it's not easy to get out. That's what mine is.

     Nowadays there is a park where some of the people of the neighborhood, or rather the people nearby, are walking, sports and chatting. Istanbul Metropolitan Municipality had done. An area covered with lush and various trees on the shore of the E-5 motorway. There is also a very nice walking path inside. From time to time, we go down there and walk home.

-There is a tranquil area: people descend there, sit on the green grass and watch the environment. It either breaks his head or picks him up. So they find peace briefly.

-There is an entertainment center: a team of people brings a variety of food and drinks, opens chairs or stools, creates circles and try to have fun singing songs in groups.

It is an animal shelter: from earthworms to wolves, to cat-dogs on earth, to birds flying in the sky. Because all of those animals feed, breathe, shade and love.

-There is a café: People who are close to the house open their carpets or rugs, drink tea, coffee, fruit or whatever food they bring. Runs, rides, bikes, loves animals.

-There is a gym: There are dozens of sports equipment installed by the municipality. People try to use each of them in order.