İnsan
doğasının sarsılmaz bir gerçeği varsa, o da hayatın akış hızıdır. Göz açıp
kapayıncaya kadar yıllar geçer. Bu akıp giden zaman zarfında bazen müthiş
zorluklarla göğüs göğüse gelir, bazen de hayatın küçük sürprizleriyle tebessüm
ederiz. Hayat bir şekilde, gülerek de olsa yoluna devam eder. Ancak bu yolda
yürürken insanın yanında kimin olduğu, çevresindeki güç dengelerini kiminle
kurduğu hayati bir önem taşır.
Dost
sandıklarımız, yola birlikte çıktıklarımız hayatımıza omuz mu veriyor, yoksa en
zayıf anımızda karşımıza bir "şeytan" kisvesiyle mi çıkıyor? İşte
asıl mesele burada.
Dün, tam da
bu gerçeği en acı ve en manidar haliyle yüzüme çarpan bir olay yaşadım.
Meslektaşımız, kardeşimiz merhum Sabahattin Gültekin’i Dilovası Diliskelesi
Mahallesi Merkez Camii’nde, öğle namazına müteakip son yolculuğuna, o ebedi
istirahatgâhına uğurladık. Mekânı cennet olsun. İnsan omuz omuza verdiği bir
meslektaşını toprağa verirken hayatın ne kadar kısa ve kırılgan olduğunu bir
kez daha idrak ediyor.
Fakat cami
avlusunda, o hüzünlü bekleyiş anında soluma bir baktım ki...
Solumda bir
"şeytan" duruyor.
Dışarıdan
bakıldığında insana benziyor. Hatta çok yakından sevdiğim bir dosta benziyor.
Ama duruşu, bakışı, o anki tavrı adeta şeytani bir eda taşıyor. İnsan ile
şeytan arasında gidip geldiğim, kafamın karıştığı o an, zihnimi kurcalayan çok
net bir gerçek vardı, yaklaşık iki yıl önce sigarayı bıraktım. Bu konuda yazılar
yazdım, Yeşilaycı oldum. Gençlerin ve insanların sigaradan uzak durması için
her platformda dil döktüm, zararlarını anlattım. Bunu en yakından bilen,
hayatımın bu mücadelesine şahit olan o arkadaş, birden koluma girdi.
Ve o an, o "şeytan
görünümlü" dost dedi ki,
"Sigara yakışır sana. Hadi
bir sigara içelim, hadi bir sigara vereyim."
Döndüm
yüzüne baktım. "Sen sigarayı bıraktığımı, içmediğimi bilmiyor musun?"
dedim. Sigaranın ne kadar zararlı ve öldürücü olduğunu, kendimin de sağlık
sorunları yaşadığımı, keşke yıllar önce bıraksaymışım dediğimi çok iyi bildiği
halde, sanki ömrümde hiç sigara görmemişim, sanki sigaraya aç kalmışım gibi onu
bana ballandıra ballandıra övmeye başlamaz mı?
Şeytanın
neye benzediğini tam olarak bilemeyiz. Rengini, boyunu, cinsiyetini
kestiremeyiz. Bildiğimiz tek şey, onun her kılığa girebileceğidir. Şeytan
sadece o büyük güçler, o okyanus ötesi odaklar değildir. Şeytan bazen en
yakınımızdaki dost kisvesine bürünen bir insan, hatta musalla taşında yatan bir
merhumun cenaze namazını beklerken bile gelip kollarımıza giren o sinsi
telkindir.
Hayatın zorluklarıyla mücadele ederken dostunuzu da arkadaşınızı da çok iyi seçin. Çünkü musalla taşının avlusunda bile karşınıza çıkabilecek o şeytan, hayatın her anında sizi yanlış yola sevk etmek için patika kolluyor olabilir.
Gözünüzü
dört açın… Şeytan her yerde, bazen en yakınımızın tam solunda.
Yorum yapabilmek için üye girişi yapmalısınız.