İnsan doğasının sarsılmaz bir gerçeği varsa, o da hayatın akış hızıdır. Göz açıp kapayıncaya kadar yıllar geçer. Bu akıp giden zaman zarfında bazen müthiş zorluklarla göğüs göğüse gelir, bazen de hayatın küçük sürprizleriyle tebessüm ederiz. Hayat bir şekilde, gülerek de olsa yoluna devam eder. Ancak bu yolda yürürken insanın yanında kimin olduğu, çevresindeki güç dengelerini kiminle kurduğu hayati bir önem taşır.

Dost sandıklarımız, yola birlikte çıktıklarımız hayatımıza omuz mu veriyor, yoksa en zayıf anımızda karşımıza bir "şeytan" kisvesiyle mi çıkıyor? İşte asıl mesele burada.

Dün, tam da bu gerçeği en acı ve en manidar haliyle yüzüme çarpan bir olay yaşadım. Meslektaşımız, kardeşimiz merhum Sabahattin Gültekin’i Dilovası Diliskelesi Mahallesi Merkez Camii’nde, öğle namazına müteakip son yolculuğuna, o ebedi istirahatgâhına uğurladık. Mekânı cennet olsun. İnsan omuz omuza verdiği bir meslektaşını toprağa verirken hayatın ne kadar kısa ve kırılgan olduğunu bir kez daha idrak ediyor.

Fakat cami avlusunda, o hüzünlü bekleyiş anında soluma bir baktım ki...

Solumda bir "şeytan" duruyor.

Dışarıdan bakıldığında insana benziyor. Hatta çok yakından sevdiğim bir dosta benziyor. Ama duruşu, bakışı, o anki tavrı adeta şeytani bir eda taşıyor. İnsan ile şeytan arasında gidip geldiğim, kafamın karıştığı o an, zihnimi kurcalayan çok net bir gerçek vardı, yaklaşık iki yıl önce sigarayı bıraktım. Bu konuda yazılar yazdım, Yeşilaycı oldum. Gençlerin ve insanların sigaradan uzak durması için her platformda dil döktüm, zararlarını anlattım. Bunu en yakından bilen, hayatımın bu mücadelesine şahit olan o arkadaş, birden koluma girdi.

Ve o an, o "şeytan görünümlü" dost dedi ki,  "Sigara yakışır  sana. Hadi bir sigara içelim, hadi bir sigara vereyim."

Döndüm yüzüne baktım. "Sen sigarayı bıraktığımı, içmediğimi bilmiyor musun?" dedim. Sigaranın ne kadar zararlı ve öldürücü olduğunu, kendimin de sağlık sorunları yaşadığımı, keşke yıllar önce bıraksaymışım dediğimi çok iyi bildiği halde, sanki ömrümde hiç sigara görmemişim, sanki sigaraya aç kalmışım gibi onu bana ballandıra ballandıra övmeye başlamaz mı?

Şeytanın neye benzediğini tam olarak bilemeyiz. Rengini, boyunu, cinsiyetini kestiremeyiz. Bildiğimiz tek şey, onun her kılığa girebileceğidir. Şeytan sadece o büyük güçler, o okyanus ötesi odaklar değildir. Şeytan bazen en yakınımızdaki dost kisvesine bürünen bir insan, hatta musalla taşında yatan bir merhumun cenaze namazını beklerken bile gelip kollarımıza giren o sinsi telkindir.

 Hayatın zorluklarıyla mücadele ederken dostunuzu da arkadaşınızı da çok iyi seçin. Çünkü musalla taşının avlusunda bile karşınıza çıkabilecek o şeytan, hayatın her anında sizi yanlış yola sevk etmek için patika kolluyor olabilir.

Gözünüzü dört açın… Şeytan her yerde, bazen en yakınımızın tam solunda.