‘’ Biz; kırılınca susmayı,

sevince gülümsemeyi,

yalnız kalınca dua etmeyi iyi biliriz..’’

Diyor, düşünür..

‘’kırılmak’’ yaralanmak değil midir?

Kapandı sandığım nice yaradan sızan acıların saklanamaz etkisiyle okudum mısralarını.  İçimde isyan bayrağı açan sözcüklere geçirdiğim yağlı ilmeklerin yapış-yapış izlerini taşırken okudum. Başkaldıran anlarımı boğmaya yeltendiğim süslü sicimler soluğumu keserken “kaç kaç” diye bağıran çocuk yüzümle vedalaşırken okudum.

Gidemediğim düşlerin ayak izleri peşimde dolanırken okudum. Peşin peşin kabullendiğim biçimlerde, kapora aldığım yarınlarda, depozito ödediğim gelecekte yargılanırken okudum.

 Yaralanma, sitem, kırgınlık, küsmek, içe kapanma.  Ve susmak. Aklınıza gelebilecek her şey.

‘’kırılma” gecenin ötesinde bir dipsizliği mesken tutmak mıdır, yoksa duvarlara gizlenen sesleri duyabilme bedelinin acısı mıdır? “gülümseme” görebilme uğruna ödenen bir diyet midir, yoksa satır aralarında sıkışan ruhların acısını gizlemek midir? Perdesi inen bir çift göze saplanan bıçakla yaşamayı öğrenmek midir? Yaşarken anlamak, anlarken susmak, susarken benzeşmek, benzeşenlere benzememek, yorgun bir yaz, yorgun bir yaş, bitkin bir yaşam sonrasında bir çengelli iğneyle gülümsemeyi  kabullenmek midir?

‘’kırılma’ düşmek midir çocuk oyunlarının saflığından bir alt kümeye? Bir yaşam kümesinde düşsüzlüğe boyun eğmek midir? Yoksa en büyük acıların dizlerindeki yaralardan ibaret olduğunu sanmak mıdır?

Büyürken cüceleşmek, cüceleşirken dev aynalarının önünde böbürlenmek midir, gülümsemek?

Yoksa “Evcil duyguların’’ yabanıllığa açılma vakti midir?

Hormonlu ebemkuşakları baş gösterince sahtekar yağmurların ardından beyaz bir zambak kalmak kolay mıdır? Sürüngenler ve pireler, bitler ve keneler, kan yerine sevda emicilerle tutulmuşken köşeler, beyaz bir zambağa rastlamak yoksa beyaz bir yalan mıdır? Sevmenin içine karışan atıklar sevginin kök ağacını bulmak kolay mıdır?

Tüm soru işaretlerini kendime doğrulttum. Tüm yanıtlarımı, suskunluklarımı, cahilliğimi, eksikliğimi kendi tepsimde yoğurdum. Onu okurken oksijensiz bir boşlukta yaralarıma dokundum. Yaralanan bir şiirin felsefesinde gördüm ve duydum, bildim ve hissettim…

O yazdı, ben yalnızlığımda Yaradan’a dua ettim.