İnsanın doğumundan ölümü süresince geçen zaman diliminde her şey istediği gibi olsa, ne güzel bir hayat olurdu değil mi?

‘Bir eli yağda bir eli balda’’ misali.

Ama olmuyor. Hayatın adaletsizliği, yaşamın acımasızlığı buna izin vermiyor. İnsanın kaderinde  yaşamla mücadele etmek var. Mücadelenin büyüğü küçüğü de yok. Herkes cüssesine göre savaş halinde hayatla.

Mutluluk, mutlu olmak..Nefes alıp vermemizin temel gayesi değil mi?

Ozon tabakasının altındaki canlılara bu hayat  kimine Polyana’cılık oynatıyor, kimi ise doğuştan Pinokyo.

Yaşamak.. Umut beslemek.. Mutlu olmak.

Bazen tek bir kelime servete değiyor, bazen  ufacık kırgınlık hayatı cehenneme çeviriyor. Hayata kırgınlık, şansa kırgınlık, olup bitene kırgınlık. Hiçbir şey istediğimiz gibi gitmeyince sadece kırgınlıklar diyarında kulaç sallıyoruz hayatın orta yerinde.

Çiftçi suya kırılıyor tarlasına uğramayınca. İşçi  kaderine küsüyor  zam alamayınca.  Memur  iktidara yükleniyor umduğunu göremeyince. Yaşlı, dul, yetim başka bir dertte.

Gençlik ise çok daha başka alemde.

Okul kazansa yurt bulamıyor, yurt bulsa yol bulamıyor.

Yol bulsa araç göremiyor.

Ya vatandaş?

Evine bir ekmek götürme derdinde olan vatandaş!

Olan hep vatandaşa oluyor, istediği gibi gitmiyor hayat. İki ekmek götürse evine zaten biri bayat.

İşte dün gece ekmeğe yine zam geldi. Bir liralık ekmeğimiz artık Gebze’de 1.250 olup çıktı, sessizce. Elinde 1 lirayla bir ekmek almak için fırına giden çocuk ,eli boş döndü evine. Hayat  böyle bir şey işte. Zor, acımasız, insafsız.

Hiçbir şey istediğimiz gibi olmuyor. Yorgan misali bir tarafı kapatmak için çekiştiriyorsun diğer taraf açıkta kalıyor. Adaletsiz koca dünya.

Selda Bağcan’ın ne güzeldir o türküsü. Hani diyor ya, ‘’Adaletin bu mu dünya?’’

Evet, adaletin bu mu?

Kimi  adaletin adaletsizliğinden ağlıyor, kiminin henüz on beşinde başı bağlanıyor.

Yorgan gibi..

Bir tarafı çekiyorsun diğer yan açıkta kalıyor.

Ayağını yorganına göre uzatsan da olmayınca olmuyor.