Bazen ne kadar da ‘başkalarının’ peşindeyiz; tanımadığımız başka insanların ve bilmediğimiz başka yerlerin özlemindeyiz. Yaşamak istediklerimizin sırrını uzaklarda aramakta, uzaklara sormaktayız. Yaşadığımıza henüz hakkını vermeden, başkaya doğru yoldayız. Vagonlarda, yollarda, tren istasyonlarında, patikalarda insanlar...

Gidiyoruz, gidiyorlar başkaya doğru...

Hepimizin içinde kırıklar, kırılmamaya gidiyoruz. Hepimizin içinde sancılar, acımamaya gidiyoruz. Bir masal var aradığımız ya, bir yerde saklı, onu bulacağız. Bir masal, sonu hep mutlu bitecek, kavgasız olacak, durgun olacak.

Gidiyoruz... Bazen ne kadar da başkanın peşindeyiz...İyi bir arkadaşımız var mesela, sırlarımızı değiştiğimiz, sarıldığımız, paylaştığımız... Önemi yok, hiç durmadan düşünmeden başka bir arkadaşlığın peşindeyiz... Arkadaşlığımıza yeteri kadar önem vermeden, var olana değerini sunmadan,  başka arkadaşlıkların derdindeyiz... Gidiyoruz, gidiyorlar başka arkadaşlıklara doğru eski arkadaşlıklar. Kafelerde, sahil kenarlarında, balıkçı lokantalarında, parklarda, alışveriş merkezlerinde insanlar... Bir masal var ya aradığımız, bir yerde saklı, onu bulacağız. Bir masal ki, sonu hep mutlu bitecek, kavgasız olacak, durgun olacak...

Seviyoruz. Seviliyoruz.

Uzun zamandır bahar. Kuşlar güneş ışığının ince gölgelerine, konup konup uçmakta. Ama bir gün kalkıyoruz, o da ne: Fırtınadayız! Fırtınanın orta yerinde, oradan oraya savrulmaktayız. Her yerimiz, her sözümüz yıkılmakta; batmaktayız, çıkmaktayız, devrilmekte ve kalkmaktayız. Her şey aynı anda oluyor; gök gürlerken bir köpek uluması gibi. Hiçbiri birbirinden sakin değil. Batışlarımız çıkışlarımızdan geri kalır değil. Ama o da ne: Kaçıyoruz! Hemen ama hemen hiç vakit kaybetmeden oradan uzaklaşıyoruz. Mezuniyet derecemiz; fırtına terk! Uzaklaşıyoruz söylediklerimizden, gözlerimizle verdiğimiz sözlerden… Başkalarına, başka şeylere kaçıyoruz… Var olan sevgimiz için yapılabilecek her şeyi yaptığımızdan emin olmadan, sormadan, sorgulamadan, hatta bazen hiç konuşmadan, hatta bazen görünmemeye çalışarak.

Rumuz: Hayalet.

Sevginin ardımızdan bakan anlamlı bakışlarına yakalanmadan, hızlı olduğuna kızdığımız zamandan bile hızlı, ilerliyoruz. Adımlarımız aklımızdan hızlı. Kalbimiz aklımıza Fransız. Aklımızda başkaları ve hayatın fırtınasız zamanları…Zehir gibi gidiyoruz. Çünkü batsın yaşadıklarımız, çünkü ölsün yaşadıklarımız. Kızıyoruz yaşadığımız yere, yaşadığımız eve... Hemen gitme düşüncesi, hemen bir bırakma denklemi...Başka ülkelerde, başka evlerde daha mutu olacağımıza kendimizi inandırmışız bile...

Oysa beklesek...

Oysa gereken özeni göstersek, o aradığımız masalın içindeyiz belki de... Kırılmamak diye bir şey var mı? Peki ya sancısız bir hayat? Bir hatırlasak, yollardan evlerimize, evlerimiz saydıklarımıza döneriz belki... Mutluluk bir çaba... O çaba içinde kırarız, dökeriz, döveriz, ihanet ederiz, yükseklerden uçarı, bize gerçekten değer verenleri ‘yok’ sayarız.. Bir menfaat dünyasının çemberine takılmış gidiyoruz.

Hayat böyle bir şey..

Bazen değer vereni görmezden gelir, bazen de gereksiz duygular içinde kendimizi harap ederiz. Ciğeri beş para etmezler uğruna yuvarlanır gideriz. Her şeye rağmen yaşamak güzel.. Bir çocuk ruhuyla hayata tutulmak güzel. O nedenle  bugün çocuk olalım, hepimiz çocuk kalalım.  İyi ki çocuğuz, iyi ki bugün hepimizin bayramı.  Hediyelerin en güzelini  bugün almışız.  

O ruhla , 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve çocuk Bayramı’nız kutlu olsun.. Günümüzdeki her türlü iğrenç istismarlara rağmen,  hep çocuk kalın, içinizdeki çocuk orada kalsın. İyi ki hepimiz çocuğuz.