Demokrasi nöbetlerinde,  bende  kalan izlenimlerimi yazmak biraz geç oldu. Bugün – yarın derken fazla soğumadan kaleme alayım istedim. Yaşamım süresince unutamayacağım gözlemlerim, belki de  tarihsel bir anekdot olarak hafızamda yer edecek.

Evet, Demokrasi Nöbetleri Türkiye’de bir ilkti. Bu kadar insan sokaklara dökülmemiş, günlerce meydanlarda sabahlamamışlardı. Evet, bu denli toplumsal birlik-beraberlik, kardeşlik ruhu  görülmemişti. Tüm bu olup bitenler siyasi tarihimizde yerini alacak.

15 Temmuz’dan günümüze bende sabit olan iki not kaldı. Öncelikle . gerçekten söz konusu vatan ise gerisi teferruatmış. Milyonlarca insanın sokağa dökülmesi, tankların önünde ezilmesi pahasına siper olmaları bunu gösterdi.

İkincisi de kadın olgusu. Belki gözünüzden kaçmıştır, hatırlatayım istedim… Evet, 15 Temmuz’un görünürdeki  sipercileri belki erkeklerdi ama asıl cansipare  olan kadınlardı. Tıpkı siyasete yön verenler gibi.

İddia ediyorum , Türkiye’yi FETÖ belasından kurtaranlar kadınlardır. O gece sokaklara koşan, tanklara tüfeklere meydan okuyan, çocuklarının eşlerinin peşlerinden dualar okuyan kadınlardır.  Biliyorum erkeklerin fiziki güçlerine erişemez kadın gücü, ancak inancı ,azmi, kararlılığı , demokrasi mücadelesi ikinci kurtuluş savaşına yön veren kadınlardır.

O hain ve karanlık geceyle birlikte Cumhurbaşkanı’mızın çağrısı sonucu sokakları dolduran milyonların sürdürdüğü demokrasi nöbetlerini ben de çok yakından izledim, katıldım, destek verdim, nöbet tuttum. Kah Gebze, kah Darıca, Dilovası, Çayırova meydanlarında yer aldığımda, önce bir vatandaş olarak adeta görevimi ifa ediyor, bazen de gazeteci kimliğimle ortamı soluyordum.

O günler,  kalabalığın arasına dalan gözlerime ilk takılanlar hep kadınlardı. Hemcinslerim diye söylemiyorum, haklarını teslim edelim ki ; o karanlık gecelerin aydınlık sabahlara erişmesinde kadınlarımız hep öndeydi. Bir çok kadın siyasetçi, ev hanımı, bürokrat, yaşlı-genç, çoluk-çocuk  el birliği ile demokrasiye sahip çıkıyorduk. El ele, gönül gönüle..

Meydanlar vatanımız, banklar bayrağımız olmuştu.

Yine o günler  kadınlarımızı izlerken tarih yapraklarına gittim. Mayamızda, geçmişimizde aslında vardı vatanseverlik ve özgürlük. Mesela  Nene Hatun, Kara Fatma , Tomris Hatun,  Altun Can Hatunları düşündüm.

Ve günümüz kadınlarını…

Mesela  Gebze’de en çok dikkatimi Nilay Ayran çekti, Buket Tatoğlu çekti. Oya Tunçel çekti  Bir bakıyordum  Kent Meydanı’na kurulan tırın üzerinde, bir dönüyordum AK Parti Gebze İlçe Teşkilatı önünde, ya da meydana kurulu platformda.. Yineliyorum; Türkiye’nin kaderini belirleyenler kadınlardı, ölüme koşan kadınlardı. .Ölüme koşan erkeğinin ardından ‘Vatan sağ olsun.’’ diyen kadınlardı.

Aslında orada bulunan her kadın birer Nene Hatun’duk,  Kara Fatma’ydık.