Zor....Yaşamak, ayakta durmak, yenilmemek, savaşmak zorunda kalmak çok zor. Hepimizin uğraş alanları farklı. Kimimizin işi mükemmel, aile sıkıntıları çok, kimimizin aile ilişkileri mükemmel, iş arkadaşlarıyla sıkıntıları var.  Kimimizin de ikili ilişkileri rezalet.

Bazılarımıza ise doğuştan şansız mı denir nasipsiz mi, bilemedim. Elini attığı her işi yüzüne gözüne bulaştıranlarda cabası. Tuttuğu her işten  alnının akıyla çıkabilecek  yetenekli insanlara bakıyorum ve  maalesef onlarda bir başarısızlık görüyorum. Özgüvenleri yok.

Bende ayrı bir yeri olan, hayatın  cefasını  çekmiş bir  arkadaşımın sözü geliyor aklıma. Diyor ki : '' Ne zaman  başarılı olma potansiyeli olup başarısız birini görsem, ya işini,  ya da eşini bulamamıştır.''

Ne kadar da doğru söylüyor. 

Çoğumuz  ne doğru iş, ne de doğru eş tercihi yapabiliyor.  Oysa ki doğru tercihler bize hem zaman kazandırır, hem de iç dünyamızı huzurlu kılar.

Sizce hayat zorluklarla mücadele değil midir?

Her şeye inat ve tüm zorluklara nispet  yaşamak zorunda değil miyiz?

Her birimiz varolma savaşının birer cengaveriyiz aslında. Kimi cüssesine , kimi makamına, kimi de parasına göre varolma savaşı verir  hayatın tam ortasında. Önemli olan ise engin okyanuslara kulaç atarken sırtımıza binen yaşamın zorluğunu göğüsleyebilmek ve güçlü bir iradeye sahip olabilmektir. 

Evet.. Varolma savaşının panzehiri güçlü bir iradedir. Ayaklarımız üzerinde durabiliyorsak, bize değer verenlerin o varlığını görebiliyorsak, mevcut olanaklarımızla mutlu olabiliyorsak ve de çevremizi  o mutluluğa  ortak edebiliyorsak,  işte o zaman varolma savaşının galibi olacak, varolma nedenimizi idrak edeceğizdir.

Bir de kararlılık duyusu var. İradenin ikizi.

Yani,  varolma savaşının galibi olmak istiyorsak mutlak irademizle barışık olmalı, kararlılığımız öne çıkarmalıyız. Ki, o kararlılık bizleri başarıya götüreceği gibi, mutlu olmamıza da yol açacaktır. Unutulmamalı ki, günümüz şartlarında kimliği, makamı, etkisi, yetkisi, dili, dini, ırkı her ne ve kim olursa olsun, her bir bireyin yaşam mücadelesi ve  ‘’varolma’’ savaşı vardır.

Yaşamını idame ettirmek için çöpten ekmek toplayanla, yatlarda mavi yolculuğa çıkanlar arasındaki tek fark aslında giyim-kuşam  ayrıcalıklarıdır. Çünkü hepsinin, hepimizin sırtındaki yük cüssemize göre değişir. Soluduğumuz  hava aynı, içtiğimiz su aynı, geldiğimiz ve gideceğimiz yer aynıdır. Ne kadere lanet okumanın, ne de bulunduğumuz şartlara sitem etmeye gerek yoktur.

Dolaysıyla  mutlu olmayı öğrenmeli, yetinmeyi bilmeliyiz.

Ve unutmamalıyız ki,  varolma savaşının mutlak galibi kesinlikle  bizleriz. Yeter ki irademiz güçlü olsun, us’umuz yerinde kalsın.