Günümüzde yaşayan orta yaş üstü insanların hep söylediği bir söz vardır. “Nerede o eski günler”, “Nerede o eski bayramlar”, Nerede insanlarımızda o eski vefa ve vefalı olmak.” Bilgisayar çağını yakaladık, dostlarımızı görmekten, ev oturmalarına gitmekten, insanlarımıza vefalı olmaktan uzaklaşmaya başladık. Eski yaşamlarla yeni yaşananlara baktığınızda arada dağlar kadar fark olduğunu görüyorsunuz…

Ben bile bazen içten içe hayıflanıyorum.

Nerede, bu memlekete bir zamanlar hizmet eden büyüklerimiz, nerede, bu memeleketi ekonomi de, ihracatta kalkındıran, işçilere istihdam sağlayan ekmek veren, siyasetten, hayır ve yardım kurumlarına, STK’ların düzenledikleri her etkinliklere sponsor işadamlarımız, bir zamanlar kahraman diye anılan insanlarımız. Hatırlamak, gönüllerini almak, bizlerde hal hatır sormayı bırak da, o insanları arayıp sormayarak kaderlerine terk ediyoruz.

Bazen de bu davranışlarda bulunduğumuz için '' insanlığımızdan utanmamamız lazım'' diyorum kendi kendime ama etrafıma bakıyorum ki, yalnız ben değilim. Onlarca, yüzlerce, hatta binlerce böyle insan var…

Büyüklerimizin güzel bir sözü vardır, “Vefa, İstanbul’da bir semt adı. Artık Vefalı insanı da mumla arar olduk” diye anlatırlar. Özellikle doğruluğun dürüstlüğün, erdemliğin, neredeyse rafa kalktığı  sosyal hayatımızda ve ikili ilişkilerimizde gözler sadakati ve vefayı arar oldu. Son günlerde kıymet bilmezlikten yana başı ağrımış çok insan  var. Sap ile samanı karıştırmak, vefasız olmak, tüm iyilikleri yok saymak, ''Sana ihtiyacım var ' denildiğinde bile duymazdan gelmek insanlığında çöküşü değil midir?. Kadir şınaz olmak her zaman geçer akçedir…

İnsanlar gittikleri yolda gördükleri yanlışlıkları gördüğünde o yanlış yoldan dönmekte bir erdemliktir, dürüstlüktür. 

Vefa’yı semt olmaktan çıkarın ve vefalı olun…