Uzun, upuzun çitler örüyoruz dışarıyla oluşabilecek en küçük bağı ötelemek için. Gri duvarlar, sarı taş duvarlar, ahşap duvarlar, tel örgülü duvarlar, göz alabildiğince uzanan, şehri sokak sokak, cadde cadde kuşatan duvarlar.

Görece büyük şehirlerde yine görece 8 saatlik çalışma süresi sonrasında muhtemel ki yorgun, evinin yolunun tutan sıradan insanın önce apartmanın dış kapısını açarak yol aldığı merdivenlerle sınırlanan hayatı,  sonrasında 2 göz oda, mutfak salon topyekün 80 metrekare olan özel yaşam alanıyla sınırlandırılmaya devam ederken, evin dış kapısında kalan çoğunlukla ortaklaşabileceği kamusal alanlar da giderek daralıyor.

Mülkiyetin sınırını çizmekle kalmayıp, paylaşımın, bir bütünün parçası olma hissinin, dayanışmanın, kendinden ötesini görebilmenin sınırını da sözde güvenlik, sözde özel alan ile sınırlandıran duvarlar parklarda, kültürel alanlarda ve kamusal diğer alanlarda da virüs gibi yayılıyor.

Çoğunluğun evinden veya çalıştığı yerden yürüyerek yeşil bir alana ulaşamadığı şehirlerde, yeşil alanlara gidilebildiğinde ise, yeniden bütünden koparılmış özel bir alanın parçası haline geliniyor.  Parklar, fuar alanları, kültür merkezleri insanı aslında şehirle ve şehrin insanlarıyla birleştirmek yerine ayırıyor.  Yalnızlaşan insanı mahallesindeki insanla birleştirebilen yeşil alanlarla organize edilmeyen şehirlerde, olası bağlar alışveriş merkezleriyle de git gide koparılıyor. Seçeneği daraltılan insanın yaşam alanları da böylelikle daralmaya devam ediyor.

Kalkınmanın toprağın pazarlanmasıyla sağlanacağının savunulduğu bir ülkede, yatırım alanları olarak lanse edilen ve insanı barındırdığı markalarla, dışında kaldığı dünyayla birleştirdiği yanılgısına sokan alışveriş merkezlerinin caddeleri kuşatması yadırganacak bir durum değil. Hele hele de açık bir hapishane tasvirini sonuna dek hakediyorsa o ülke.

AVM’ler, parkların, kültürel alanların mhallelerden, şehirlerden ayrıştırılması, upuzun duvarlar, upuzun çitler belki çok bilinçli bir toplumu yeniden inşaa etme sürecinin ürünüdür, belki değildir, rastgeledir, uzun uzadıya düşünüp üretilmemiştir lakin insanların bir araya gelmemelerini sağladığınızda, ortak hareket etmelerinin, birbirlerinin hayatlarını değiştirme eylemlerinin, ortaklıklarının farkına varmalarının önüne geçmiş olursunuz. Velhasıl,  kendi duvarlarından çıkıp başka duvarların içine giren insanlar, iktidarları korkutmaz. İktidar en çok kesik hayatları sever, bir yerde duran, korunaklı...