Ateş çemberi sarmışken güzel ülkemizi yeni yıla girsek ne, girmesek ne. Yeni yıllar elbette yeni umutlar, yeni beklentilerdir, en azından psikolojik olarak beynimizi rahatlatır, güven tazeler belki..

Geçen yılda kırmışsan, üzmüşsen, sıkça yalan konuşmuşsan, sana inanıp güvenenleri yolda bırakmışsan, daha da önemlisi ‘nankör’ olmuşsan yeni yıl ne getirsin ki sana. Dostane ilişkilerine şeytanlığı katıp uyanıklık yapmışsan, menfaati, çıkarı önde tutmuşsan  yeni yıl niye gelsin ki sana..

Aha bak, dışarda kar yağıyor, hava buz..

Sokakta titreyerek avuçlarını ovarak yaşamaya çalışan binlerce çoluk- çocuk varsa, sen gece kulüplerinde özel dostlarınla şampanyalar patlatacaksan,  yeni yıl niye gelsin ki sana.

Çok klişesi olanından bir yeni yıl yazısı yazayım dedim… Hani yeni yılda her şeyin ne kadar güzel ne kadar şahane olacağını anlatan, yeni yıl için bir dilekler listesi yapmanızı salık veren, gazlayan da gazlayan…

Çok da kolay olurdu herkes ve hepimiz için en güzelinden yeni yıl dileklerini sıralamak… Oysa bir de zor yolu var bunun ve maalesef biri bunu yapmak zorunda…

Bilmemiz lazım ki; Perşembe’yi Cuma’ya bağlayan gece, hayatımızda hiçbir şey değişmeyecek. Evet! Hiçbir şey değişmeyecek… 1 Ocak sabahı uyandığımızda bir önceki güne göre ne bizde , ne de çevremizde hiçbir değişiklik olmayacak. Biz  aynı biz, dünya aynı dünya olacak.

Bir gece daha geçti diye dünya daha iyi bir yer olmayacağı gibi bizde daha iyi bir insan olmayacağız. ‘’ Keşke olabilseydik’’ diyeceğim ama keşkelerle yaşamakta boş.

Şimdiye kadar yapmayı beceremediğimiz  şeyleri birdenbire becermeye başlayamayacağız, birileri  bize daha iyi davranmayacak, beklediğimiz  o büyük yenilik; çılgın sarsıntı, dehşetengiz değişim, piyangonun büyük ikramiyesi  ol-ma-ya-cak!

Ne oldu? Çok mu umutluydun bir gece daha devrilince, takvimde bir sayfa daha dönünce hayatının akışının bir anda değişeceğinden?

Neden öyle bir şey olsun ki?

Sen bir şey yapmaz; yapmak için sürekli bir sonraki miladı bekler, kaideni şuradan şuraya kımıldatmaz; gözlerini açmaz; aklındakine odaklanmazsan, dandirik bir takvim yaprağı senin için ne yapabilir ki?

İlişkine boyut mu atlattıracaksın? Ya da bir ilişkini bitirip yenilerine mi yelken açacaksın? Bunun için harekete geçmen gerektiğini biliyorsun değil mi? Sadece bilmek de yetmiyor değil mi… Konu ne olursa olsun alışkanlıklarına tutunmak, çalışan sisteme dokunmak ne kadar zor değil mi? O rahatı o konforu, o güven duygusunu -hatta o dokunulmazlığı- bir anda kaybetmek korkutucu değil mi?

Belki de ardından gelecek bilinmezliktir işleri bu kadar zorlaştıran… Kim ne dersen desin, ne kadar denerse denesin “her şeyin çok güzel olacağını” anlatmaya; o güne kadar yaşayacakların bağlıyor değil mi elini kolunu… Dolayısıyla işine geliyor bir sonraki milada kadar ötelemek aklındakilerin hepsini…

O kadar da karamsarlığa gerek yok aslında…

Bakma bu kadar üzerine geldiğime… Sonuçta takvimden koparılan o yaprakla birlikte bir koca seneyi daha arkanda bırakıyorsun… Az daha büyüdün, muhtemelen birazcık da akıllandın, çaktır ya da çaktırma daha olgunsun… Hiçbiri olmadı diyelim bir önceki seneye göre daha tecrübelisin… Düşünsene 365 gün daha yaşadın o günden beri… Bir sonraki güne ve ne yapacağına odaklanacağına önce bir geçirdiğin son 365 güne dön, bir bak bakalım ne yapmışsın; başına neler gelmiş; hangileri seni üzmüş, hangileri mutlu etmiş…

Önümüzdeki günler için yapacağın en iyi şey belki de seni mutlu eden şeyleri tekrar etmek… Bunu yaparken kimseyi değil ama kendini düşünmek. Önce kendini sevmek; kendini mutlu etmek…

Unutma, takvimleri de milatları da yaratan biziz; hepsi bir kurgunun ürünü… 2015 de bir sayı ama hayat gerçek!

Gidip o gerçeği, en dürüst şekilde yaşamak gerek. İster Gebze’de, ister Sakarya’da, ne bileyim ya da İstanbul veya Kıbrıs’ta.

Yine de yeni yıl temennisinde bulunmak şart. O halde 2016 size ve sevdiklerinize, güzel insanlara ve hayata güzel bakan herkese sağlık , mutluluk, başarı getirsin. Riyasız, dürüst, barış ve dostluk dolu yeni yıllara.