En kıymetli zamanların kendinle başbaşa kaldığın zamanlardır. Kendinle 'bir' olduğun zamanlar... Bir çoğumuzun dilinden düşüremediği bir yakarış oldu bu; "Kendime hiç vakit ayıramıyorum". İşlerimiz çok yoğun oluyor genellikle. Bahaneler yelpazesinin en geniş yer tutan söylemi 'yoğun iş temposu' dur. En kabul edilir bahanedir bu; kendimizden kaçmak için... Ona sığınırız.

Hepimiz bu dünyada en iyi şekilde yaşayabilmek için çalışmak durumundayız. İhtiyaçlarımızı karşılamak adına bu gücü elde edebilmemiz gerekiyor. Dünya üzerindeki fiziksel varoluşumuzu sürdürebilmemiz için beslenmek, barınmak ve toplu yaşam yükümlülüklerini karşılamak gibi temel ihtiyaçlarımız var.

'Barınma ihtiyacı' örneğin. Bir eve ihtiyacı var. Soğuktan, sıcaktan, değişen hava koşullarından ve oluşabilecek tehlikelerden korunup kendini güvende hissedebileceği bir sığınağa ihtiyacı var. İnsan yine mucizevi yaratıcılığıyla muhteşem yerleşim estetiği oluşturmayı başarıyor. Hiç içinden çıkmak istemeyeceğimiz güzellikte ve konforda evler ve iç dizaynlar yaparak basit bir barınma ihtiyacını lükse dönüştürmüş durumdayız.

Ve çoğumuz sınırsız lüks barınaklara sahip olabilmek için belki de bir ömür çalışmak zorunda kalıyoruz. Evet barınmak bir ihtiyaçtır ama ihtiyaçlarımızın araçken amaç haline gelmesi fazlaca oyalandığımız bir döngü yaratıyor.

Beslenmek ve giyinmek gibi ihtiyaçlar takip ediyor listeyi. bu gibi ihtiyaçların günümüz tüketim toplumunda bütçemizde edindiği dev bölgeyi dikkate almamak mümkün değildir.

 Ahşap minik kulübelerde barınıyoruz ve bu harika! Denizin hemen kıyısında. Ve bugün aslında doğada ihtiyacımız olan her şeyin  varolduğunu ve ne kadar da az şeye ihtiyacım olduğunu hatırladım.  En temel haliyle, huzurlu ve sade bir barınak, lezzetli ve taze besinler, birkaç parça elbise...

Her şey sadeleştikçe huzur artıyor.

İllizyon dedikleri, kendi kendimize yarattığımız onca yük, yine kendi seçimimizle azalabilir. Zamanımız ve emeğimiz de daha çok kendimize kalır.  Dünyanın muhteşem doğal sadeliği ve güzelliği ile aramıza giren bu engeller ne kadar gerçek? Çoğu şey ne kadar da gereksiz!  Küçük bir kulübenin bile aynı barınma işlevini yerine getirebileceğini bilmemize rağmen metrekarelerce genişleyen ve hayatımızın maddi manevi en geniş alanını işgal eden kocaman ve pahalı evlere sahip olabilmek için kaç yılımızı heba ediyoruz?

Hayatımızın her alanında bunu gözlemleyebiliriz. Hepimizin işi ve geliri yaşamımızı sürdürebilmemiz için gereklidir, evet, ama ne kadar çok harcaman varsa o kadar çok çalışman gerekmez mi? Evet... Kazanmak pekaladır tabii ki , ama kazanma yolumuz ve güdümüz neyi besliyor? İhtiyaçlarımızı ve gelişimimizi mi yoksa zaaflarımızı ve arzularımızı mı?

'Kazanmak' için ne yapıyorsun? Vaktini, enerjini ve tüm yaratıcılığını işine harcıyorsun. Arda kalan zamanlarda da bu işin yarattığı yorgunluk ve gerginliği atıp dinlenmek için kullanıyorsun.  Yani kısacası, sadece bu temel düzeyde takılıp kalıp hayatını kendine hiç vakit ayıramadığını söyleyerek ve aslında içten içe buna üzülerek geçiriyorsun.  "Ara sıra başınızı kaldırıp insan yapımı olmayan bir şeylere bakın, doğada vakit geçirin. Doğada varolan insan dışındaki hangi varlığın bunca stresi var!"

Bizi böylesine bizden ve doğadan uzak kılan nedir ?

Bitmek bilmeyen arzularımız. Arzulamaktan vazgeçip, araçları amaç haline getirmeyip, hırslarla kalbimizi sıkıştırmaktan vazgeçmediğimiz sürece asıl konuya geçebilmemiz pek mümkün görünmüyor, öyle değil mi?

Sahi, neden bu dünyadasın? Hiç düşündün mü? O evi ve arabayı alıp, ihtiyaçlarını garantileyip, emekli olduktan sonra birkaç ülke gezip, öylece bu dünyadan göçüp gitmek için olmasa gerek!?

Yani , araçlar amaçlarla karıştırıldığı sürece, huzuru bulmak pek mümkün görünmüyor. Üstelik şöyle bir gizemden bahsediliyor; amacın yolunda ilerlediğinde her araç sana mükemmel hizmet eder...

Araçlar boyamasın gözünü. Amacından hiç vazgeçme!