Darbe denildiğinde aklıma nedense ‘derbi’ gelirdi.  Belki de çocukluk aklı. Sanki GS-FB müsabakası var gibi algılardım. Darbe görmeyen, darbenin etkilerini bilmeyen bir neslin çocuğu  olarak , darbe ile derbi’yi karıştıran akıllılardan biriydim.

Aradaki farkı anladığımda Maslak’taydım.

5 gün önce…

Gebze’ye dönmek için yola çıktığımda arabamızın ikide bir durması, yolları kaplayan araç konvoyları, kaplumbağa hızı ile seyir etmemizden bir tuhaflık olduğunu anlamıştım. ‘Ya düğün konvoyu var önümüzde, ya da FSM’ye yüklenme çok oldu, belki de asker uğurlaması var’’ diye düşünüyordum.

Diğer seçenekler tutmadı ama bir ‘asker ‘ meselesi olduğunu çok geçmeden anlamış oldum. Çünkü sağımızdan solumuzdan ellerinden ‘Türk Bayrakları’ ile geçen herkeste bir telaş, bir ‘kurtarış’ sendromu, heyecanı vardı. Memleket meselesiydi sanki. Çok geçmeden sanki değil de, gerçekten memleket meselesi olduğunu fark ettim.

1. Levenet’ten yukarı, köprü istikametine çıkarken daha fazla ileri gidemeyeceğimizi anlayıp durduk. Neler olup bittiğini anlamaya çalışırken bizim gazeteden arkadaşların attığı sms ile irkildim. O an anladım ki, Darbe ile Derbi farklı şeylermiş.

Cennet vatanımın üzerine kara bulutlar çöküyormuş, çökmek istiyorlarmış, Ay ile Hilal’i birbirinden ayırmak istiyorlarmış, özgürlüğümüzü elden alıp demokrasimize prangalar vurmak istiyorlarmış. Darbe denilen illet buymuş meğer.

O gece sabah olmadı, Gebze’ye de dönemedim. İnsanların birbirlerine bu denli kenetlendiğini, vatan için ser verilebileceğini o gece bir kez daha gördüm. ‘’Söz konusu vatan ise gerisi teferruat ‘’ dedikleri de bu olsa gerek.

Bir an önce Gebze’ye dönmek istiyordum.

Aklımda yığınla soru…

Hiç yaşamadığım , görmediğim bir hadisenin kıvılcımları şoklarını ortalığa  yayıyor, artçıları yüreklerimizin derinliklerinde hissettiriyordu kendisini. Darbe böyle bir şeymiş meğer.

Bu nasıl darbedir ki akşamın 7’sinde olur? Canlı yayında gördüğüm şov mu, yoksa reel mi anlam veremiyordum. Geçeceğim köprünün üzeri işgal edilmiş, benim  vatanımı teröristler basmıştı. Olamazdı, olmamalıydı, olmazdı.

Ki biz, ‘’Şuheda fışkıracak toprağı sıksan şüheda ‘’ diyen bir nesildik.

Dayanamadım..

Akreple yelkovan 02’yi gösterirken tekrar çıktım yola. Niyetim hiç vermeden mola, ulaşmaktı Gebze’ye. Olmadı, yapamadım, izin çıkmadı hainlerden. Bana, bize, size, ona, buna, halka uzanan namlular geçit vermedi yola.

Sabahın 9.30’u oldu, halen yoldayım. Bir arpa boyu yol gidemedik, kalakaldık köprüye beş  kilometre mesafede.

Gün ağarmış, gerçekler ortaya çıkmıştı. Ekmeğini yediği ülkesine ihanet edenler, canını teslim ettiklerinin canını almaya kalkışmışlardı. İhanet, hainlik diz boyu.

O günün nasıl sabah olduğunu bilmediğim gibi akşamı nasıl edip Gebze’ye ne ara geldiğimi de hatırlamıyorum. Annemin mübarek ellerini öpüp  duasını aldıktan sonra kendimi yeniden yola attım. Bu kez yalnız değildim. Gölge ekibi olarak yoldaydık.

Darıca’dan Gebze’ye , yani onbeş dakikalık yolu iki saatte geldiğimiz biliyorum.

Yer-gök insan seliydi. Salalar minarelerden getiriyordu bizi Gebze’ye. Ellerinde bayraklar, darbeye-cuntaya lanet okuyan binlerin konvoyunda kendimizi Yeniçarşı’da bulduk.

Ya Rap..! Bu ne dirlik, birlik, kardeşlik, vatan sevdasıdır. Sen , ne yaşat bize bir daha o geceyi, ne göster o karanlık belayı. Sadece yaşadığımız kardeşlik ve beraberliği baki kıl.

Arabamızı gazetenin önüne park ettikten sonra mahşeri kalabalığı yara  yara Eskiçarşı’dan ilerleme başladık. Bir milletin vatan uğruna nasılda kenetlendiğini göre göre önce Kent  Meydanı’na, oradan da Başkanlık makamına gittik.

Oraya gidene kadar kimlerle karşılaşmadık, konuşmadık ki. AK Parti yöneticileri İlçe Başkanı Hasan Soba ile birlikte eten duvar örmüş, barikat kurmuşlardı adeta . Gebze Belediyesi Başkan Yardımcıları Nilay Ayran, Engin Güzel ve Sadık Albayrak ise halkın içinde kartopu gibi büyüyorlardı.

Ardından, gecenin saat 03'ünde  Gebze Belediye Başkanı Adnan Köşker, Gebze Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Haluk Görgün ve biz, aynı odada otururken günün gelişmelerine kafa yorduk.

Allah’ta biliyor ya; Köşker’i severim, takdir ederim lakin o gece kendisine olan saygım bir kez daha tavan yaptı.  O denli soğukkanlı, o denli kararlı, o denli pratik fikirli ve Gebze’yi, ülkesini  o şer güçler karşısında düşünen, halkı için kendini paralayan Köşker’i ilk kez gördüm. Liderlik böyle bir şey demek ki.

Gördüğüm bir şey daha vardı: Canı pahasına demokrasi nöbeti tutan bu halk olduğu sürece, bu ülkede bayrak inmez, ezan susmaz, demokrasi elden gitmez.

Biz böyle bir milletiz işte, darbe yapmak isteyene darbe yaparız.