Hayal kırıklığı ve acının sarmaladığı yürekler. Her defasında daha uzun süren yas süreci. Duygusal kayıpların yanında, maddi zararlar.

Duygusal karanlığın sıkıştırıcılığında, bedensel arazlar.

Ayrılık acısı, ölüm acısı gibidir. Sevilenin kaybı, sadece kalbe dokunmaz. Beden ve maddi dünya da bundan nasibini alır. Terk edilen, kendini dışarıda, değersiz hisseder. Yoksul düşmüş, kimsesiz kalmış gibidir. Yaşadığı dünyaya yabancı gibidir. Sevilenin dokunuşları, ilgisi, şefkati koruyuculuğu artık yoktur.

Bu yokluk, gerçek bir mahrumiyettir.

Mahrumiyet, bedeni ve duygusal bütünlüğü; acıyı besleyecek uygun bir toprak haline getirir. Acıdan çıkmak, aile yakınları, dostlar, iş arkadaşları arasına -eskiden olduğu gibi dönmek- zordur.

Her yenilgi tekrar başlamayı gerektirir, elbet ama; tekrar başlamak bazen çok çabuk bazen de çok geç olabilir. Bazen de, acıyı bedenle, duygusal bütünlükle yaşarken, yaşam yolunda, bitiş noktasına takılıp kalmışız gibi bir yanılgıya düşülebilir. Her insanın kaybına tuttuğu yas ve yola devam edebilme becerisi, kendine özgüdür. Hiç birinin ötekine üstünlüğü, zayıflığı veya doğruluğu yoktur.

Ortak adım; yaşamsal varoluşumuzun bize verdiği ödevi yerine getirmek için, ayağa kalkmak ve yola devam etmektir. Ne olursa olsun, ayağa kalkmak; yaşam gücünün zaferidir, her zaman.

Ayrılığın yarattığı acıyı kabul etmek ve yaşamak gerek. Acıyı kabul ederek, bilerek yaşanmalı yas süreci. Ancak o zaman, öğrenilir, anlam verilir ve ayağa kalkıp yola sağlıkla devam edilebilir. Doğamızda yalnızlık, tek başınalık arzusu yok. Sonuçta acı çekmek olsa da, tekrar tekrar başlamak, bir daha denemek bize özgü bir şey.

Şems-i Tebriz'inin dediği de bu değil mi; " kalp mi insana sev diyen, yoksa yalnızlık mı körükleyen? Sahi nedir sevmek bir muma ateş olmak mı yoksa yanan ateşe dokunmak mı?"

Sonuçta ayrılık olsa da, sevmenin, sevilmenin kişiye yaşattığı haz; yeniden başlayabilmenin en güçlü sermayesi değil midir?