2011 yılının Nisan ayında Suriye’de başlayan iç savaş nedeniyle ülkemiz adeta Suriyelilerin vatanı oldu. (!) Sekiz kentimizde Suriyeliler için  ‘çadır kentler’ oluşturuldu. Ülkemiz, sayıları  milyonı aşan Suriyelinin bakım ve her türlü ihtiyacını karşılayarak evrene de örnek oldu.

Konuya ‘insani’ açıdan bakarsak alkışlanması gereken bir durum olarak algılayabiliriz. Lakin bir de işin ekonomik boyutu ve ülkemize , özellikle de bölgemize yansıyan ‘insanlık dışı’ getirileri var, o da içler ürperten başka bir boyut.

İktidarın insani yaklaşımı doğru, ancak sonrasında sergilediği boş vermişlik yanlış. Ve  aymazlık Suriyelileri geçici bir süreliğine mutlu ediyor olsa da,  bu toprakların asıl sahibi olan bizleri hem derinden yaralıyor, hem de üzüyor.

Gebze’deki manzara ortada.

Neredeyse tüm caddeleri kaplayan Suriyeliler, sinyalizasyonlarda sabahın köründe nöbet tutmaya başlayıp dilenciliği had safhaya çıkarıyor, bir yandan şehir kültürünü zedeliyor, diğer yandan huzur ve asayişe darbe vuruyor.

Küçük küçük bebeleri istismar eden, soğuğun ayazında yalın ayaklarıyla  çocuklarını dilendiren Suriyeli ailelere çeki düzen verme vakti gelmedi mi?

Gebze için hoş görüntü değil bunlar.

Marka kent Gebze’ye yakışmayan fotoğraflardır görünen manzaralar.

Önümüz kış, havalar daha da soğuyacak, kar yağacak. Dolaysıyla sokakları mesken tutan, trafik ışıklarında sürücüleri rahatsız eden Suriyelilere yönelik önlemlerin alınması gerekiyor.

Gebze’de kaç Suriyeli var, rakamları net bilmiyoruz. Bildiğimiz tek gerçek var, o da; manzaranın vahim olduğu.

Bu noktada Gebze Belediyesi zabıta ekiplerine görev düştüğünü söylemek doğru olur. En büyük görev ise Gebze Kaymakamı  Mehmet Arslan’dadır. Kaymakam Arslan’ın bu vahim durumla alakalı  önlemler alması ve ilgili mercilere talimat vermesi gerektiğini söyleyebiliriz. En azından Suriyelilerin sokaklardan çekilmesi, bakım ve ihtiyaçlarının karşılanması insani bir vazifedir.

Çünkü Gebze çok daha güzel görüntüleri hak ediyor.