Bu benim Dilovası’na ilk gidişim. Gazeteciliğe başlayalı henüz bir ay bile olmadı. Köşemdeki ikinci yazım. Yani böylesine çaylak bir gazeteciyim. Buna rağmen yazmak  sorumluluğum  en üst seviyede ve tüm heyecanımla yaşıyorum. Dolaysıyla merak ve gözlem duyum da tavan yapmış durumda.

Çevremdekiler bilir;  sorgulayıcı  huyum , meraklı mizacım var. O nedenle gazetecilik sanki benim yaradılış  mesleğim. Ve nihayet mesleğimle buluşmanın dayanılmaz cazibesini yaşıyorum. Gazetecilik için yaratılmışım, gazetecilik benim için var. Bu kanıya nasıl sahip olduğumu merak edenlere bir tiyo vereyim; Dilovası Belediye Başkanı Ali Toltar’ın  dün makamında  çayını içerken bir yandan da gözlem yapıyordum. Aklımda yığınla soru.

Dedim ya ‘çaylak gazeteciyim’’ diye. İşte o çaylaklığın verdiği  heyecanla  Toltar’ı dinleyip  bazı notlar aldım. Örneğin , çiçeği burnunda bir gazeteci olarak tanıştığım, gazeteci kimliğimle sorular yöneltip cevaplar aldığım ilk  Belediye  Başkanı Ali Toltar oldu. İyi ki de o olmuş. Ne acemiliğim kaldı, ne heyecanım. Ondandır ki Toltar’ı mesleğimin ilk sayfasına altın harflerle yazacağım. O denli anlayışlı, o denli yapıcı ve bir o kadar da mütevazi bir belediye başkanı.

Ve sohbetimiz boyunca gördüm ki, kendisini Dilovası’na adamış, büyük hayalleri olan, onları önce projeye döküp sonra da vatandaşlara kazandırmanın çabasında. Oldukça da samimi bir siyasetçi Konuşmasının her bir cümlesinde ‘Dilovası’ ve ‘’Hemşerilerim’’ ifadeleri eksik olmuyor.

Dilovası Belediye Başkanı  Ali Toltar’ı ziyarete gittiğimde kapıda basın sorumlusu Sebahattin Gültekin karşıladı. Daha doğrusu karşılaştık. Tüm nezaketiyle refakat etti. Ardından basın müdürü Nihat Kocabay’la selamlaştık odasında. Sonra Özel Kalem Müdürü Yılmaz İnce’nin odasında çay ikramlarıyla bulduk kendimizi.

Benim gazetecilik heyecanım mı yoksa onların  nezaketi mi  henüz bilmiyorum ama, Dilovası Belediyesi’nin tüm çalışanları oldukça nazik, harika misafirperverler. Özel kalemde  Başkanı bekleyenlerin tatlı sohbetleri ve dostane şakalaşmaları ise  mesleki hatıralarıma ayrı bir anlam kattı.

Dedim ya Dilovası’na ilk gidişim.  Etkilenmedim dersem yalan olur. Hele de o Körfez Geçiş  Köprü’nün heybeti. Oturduğum yerden bütün ihtişamıyla sanki bizleri selamlıyordu. Askı kemerleri bile takılmış. Dilovası’na milyonlarca kez katma değer takacak muhteşem bir proje. Ve o proje hayata geçtiğinde  köprünün  güzergahlarında  uygulanacak olan onlarca kent projesi var. Hepsini de Dilovası Belediyesi ilçeye kazandıracak.

Başkan Ali Toltar’ın odasından köprünün devasa görüntüsünü izlerken düşündüm. Belki de Dilovası geleceğin Tarabya’sı, Üsküdar’ı, Etiler’i olacak. Ne bileyim bir Beykoz, bir Çamlıca olabilir.  Olmaması için bir sebep de yok. Kentlerin gelişmişliği toplumun sosyo-kültürel  refahının yüksekliğiyle iniltili olsa da,  kentleşme,  şehir planlarının  gelecek yüzyıllara endeksli hazırlanmasıyla  mümkündür.

Bugün Ali Toltar’ın anlattığı projeleri dinlerken  gördüm ki , Dilovası Belediyesi  pek çok belediyenin sergilediği günü kurtarma politikası peşinde değil ,  gelecek nesillere yaşanabilir bir kent bırakma çabası içinde. Bence Dilovası’nda yaşayanlara düşen yerel idarenin projelerine destek vermek ve kentlerine kendileri için sahip çıkmak olmalıdır.